ونبودنــهایت را
 

با بی شمار اشکهایم طی می کنم 

 دیگر نه من نه این شهادت اشک  

 دیگر از تکرار ترانه خسته ام  

 از این پنجره های بسته خسته ام! بانو 
 

 خسته ام از این دقایق بی لبخند  

باران ببارد یا نبارد  

 من می روم با دست هایت 
 

چتری برای پروانه ها بسازم 
 

 دیگر چه می شود که نام گل های باغچه را به خاطر نیاورم ؟  

 یا اصلا ندانم که کدام شاعر شبتاب  

 قافیه ها را از قاب غمگین پنجره پر داد ؟  

 من که خوب می دانم  

 بادبادک بی تاب تمام ترانه ها  

 همیشه بر پشت بام خلوت خاطره های تو می افتد 
 

 دیگر چه فرق می کند که بدانم   

 به انتهای گریه که می رسم 
  

صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم 
  

صدای غروب غزال ها را 
  

صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن 
  

آرام تر که شدم 
  

شعری از دفاتر دریا می خوانم 
  

و به انعکاس صدایم در آیینه اتاق 
  

خیره میشوم 
 

در برودت این همه حیرت
  

کجا مانده یی آخر ؟

 اما به خدا تمام این خنده های خام بی خیال  

 به یک تبسم کوتاه دیدار چهارشنبه ها نمی ارزند 

به تبسم ساعت نه صبح  

یا دقیقتر بگویم  

 نه وبیست دقیقه ی صبح 
 

حالا اگر بانگ بیست و بهانه ی ساعت  

در ازدحام واژه و وزن موازی ترانه نمی گنجد  

گناهش به گردن تو  

 که من و این دل درمانده را 

 چشم در راه طنین تبسم می گذاشتی  

 حالا هنوز  

 نه صبح چهارشنبه ها که می شود  

 کنار خیال خالی اتاقک تلفن می ایستم 
 

 دل به دامنه ی رویا می دهم  

و تو را می بینم  

که با لباسی به رنگ بنفشه های بنفش
 

به سمت پسکوچه های پرسه و پروانه می روی  

 نه اینکه بی تو نخندم  

نه 
 

 اما به نیامدن همیشه ی نگاهت قسم 
 

 تمام خطوط این خنده های خواب آلود  

  

با رگبار گریه های شبانه  

از رخساره ی خسته و خیسم
 

پاک می شوند

او که نباشد

چه کسی هر شب

 با یک بغل ترانه و دلی دیوانه

 به سراغ خاطرات پاک تو بیاید؟

 می ترسیدم زبانم لال

 نگاهت در پس دروازه ی جدایی جا بماند

 اما انگار

 برف های فاصله از حرارت حرفم آب می شوند

 حالا فکر می کنم که می آیی

 

هرگز از دوری این راه مگو

و از این فاصله ها که میان من و توست

و هر آنگه که دلت تنگ من است

 

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

تا که تنهاییت از دیدن من جا بخورد

و بداند که دل من با دل توست

 دوستان عزیز این شعر یادگاری از یکی از بهترین ها بود نه من نه اون عزیز هیچ کدوم شاعرش رو نمی شناسیم .

 این قلم خیس گریه را
 

به کودکی در جنوب جستجو بسپار

تا در دفتر مشق های نا تمامش بنویسد
 

آن مرد سیب دارد

آن مرد انار دارد
 

آن مرد سبد ندارد
 

 

یا هر پرنده یی را که از پهنای پنجره ی کلاسش گذشت
 

 

نقاشی کند
 

گوش کن
 

صدای آن پری پریشان نی نواز را می شنوی
 

که هنوز
 

 

بعد از گذشت این همه روز
 

 

خواب بلند دریا را آشفته می کند ؟
 

 

نمی خواهم جز او کسی برایم گریه کند

 

راضی به غلتیدن قطره یی هم بر گل گونه هایت نیستم
 

می خواهم در جنگلی از درختان کاج خاکم کنند
 

 

تا عطر سوزنی کاجها همیشه با من باشد
 

 

مثل نگاه تو
 

 

که تا خاموشی واپسین فانوس افروخته ی دنیا همراهم است
 

 

برای کفن هم همان ترمه ی تا خورده ی یادگاری خوب است

 

تنها اگر به قبای قاصدکی بر نمی خورد
 

تاری از طلای مویت را
 

در دست من بگذار
 

می خواهم وقتی به انتهای آسمان رفتم
 

 

آن را به موهای بلند خورشید گره بزنم
 

تا هر کس خورشید را نگاه کند

 

خطوط پاک چهره ی تو را ببیند

آن وقت همه خواهند دانست

بانوی بهاری من که بوده است !
 

 

همین را می خواهم و
 

دیگر هیچ . . .

 مو سیاه رو سفید

 
رو سفید آسمان و آینه

گفتی ناقدان نادان این کرانه

 

 
 در علت اعتمادت به دریا خیالبافی خواهند کرد

 

حق با تو بود پیشگوی شریف گریه ها

 

 بسیاری در جواب به دریا زدنت جفنگ می بافند

 
بگذار که این راز

تنها سر به مهر صندوق بغض های من باشد

 

 می دانم که در پس آن گوی سفید

 

به  تالمات روحی این دلقکان می خندیدی

 

 حالا مرا ببین ، در هجوم همهمه ی اینهمه پوچی

 

که تمام حرفهاشان زیر خط کمربند است

مدام برایم از صفوف چپ و راست این کرانه می گویند .

 من اما دست چپ و راستم را هم نمی شناسم

 تنها می دانم که به قول فروغ

 

روشنی ، خواب است

می دانم که ماست

 

به حرف هیچ سایه ای سیاه نخواهد شد

 می دانم که زیر طاقهای پل های سنگی این شهر

 

هنوز خوابگاه کودکان گرسنه است

می دانم که به دست بوس هیچ سروری نخواهم رفت

می دانم که هنوز رهایی عریان رویا ، میسر نیست

 جناح من نگاه تو بود

 

تو را

 تا طنین واپسین ترانه ی نانوشته به یاد خواهم داشت

هراسم نیست از شب و

 

بی دلی اهالی خواب و خرناسه

که آنچه می نویسم ، آنچه خوانده می شود را

 

کودکان عاشق فردا

 

با چشمهای بیدار و عادلشان قضاوت خواهند کرد

 

پس یک دقیقه فریاد به پاس صبوری ستاره ها

 
 هزار ترانه بی صدا

 

به احترام آن همه خاطره ی زخمی

تو به من آموختی

که در مرگ نور

 نباید سکوت کرد

 

امروز دلم عجیب گرفته . کامنت ساینا به دستم رسید که گفته بود بلاگش رو حذف کرد مثل مریم و .... نمیدونم پیغام ( وبلاگ مورد نظر در سیستم بلاگ اسکای موجود نمی باشد ) کی برای این آدرس بیاد . دلم گرفته انگاری بچه ها یکی یکی دارن میرن و ....

من به دوستان زیادی کامنت فرستاده بود که تو بلاگشون از عشقشون و خودشون بگن چون معتقد بودم و هستم که نوشتن از یک لحظه باعث ثبت و توقف اون لحظه میشه و بعدها لذت اون لحظه حس میشه . خیلی ها برای من کامنت فرستاند که دوست دارند من هم شروع به نوشتن کنم من پاسخی ندادم چون نوشتن از درد و غربت و ثبت اون  جز پاشیدن نمک به زخم قدیمی هیچ فایده ای نداره .

این روزها به فکر اینم که خاطرات روزانه خودم رو بنویسم و چاپ نامه هایی که هیچوقت برای اونها  پاسخی دریافت نکردم قبل از اینکه ...   

روزی شاید من هم کمر به قتل تمام خاطراتم بستم

 

دلم هوای گریه دارد